#60 นิรันดร์

posted on 10 Aug 2013 12:30 by rushes directory Fiction
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ในคืนฝนตกคืนหนึ่ง



เด็กชายวัย 14 ปี อยู่บ้านตามลำพัง




ฝนได้พัดกระหน่ำอยู่ด้านนอกบ้าน

เด็กชายผู้กลัวทั้งเสียงฟ้าฝน และกลัวความมืด และภาพหลอนของภูตผีในจินตนาการฝันเฟื่อง

อยู่ตามลำพังกับไฟที่เปิดทิ้งไว้ทั่วบริเวณบ้าน เพื่อขับไล่ความกลัวที่เกิดจากความมืดให้พ้นไป




ในใจของเด็กชาย นึกถึงแต่เรื่องที่ถูกกลั่นแกล้งที่โรงเรียนเมื่อตอนกลางวัน

คิดถึงผู้ปกครองที่ยังไม่กลับมาถึงบ้านเนื่องจากทำงานหนัก

ใจที่เรียกร้องใครซักคนให้มาอยู่เป็นเพื่อน เนื่องจากเสียงฟ้ากระหน่ำ
 
และความมืดมันเสียดแทงจิตใจราวกับมีดทำครัวกำลังฝานเส้นเลือดให้กระจายหล่นลงพื้น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ความกลัวเริ่มครอบงำจิตใจของเด็กชายเข้าไปทุกขณะ

ปนความว้าวุ่นเกี่ยวกับความอ่อนแอในจิตใจ และสภาพร่างกายอันอ่อนโรยแรง จึงถูกผู้อื่นรังแก
 

 
ถูกกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเหมือนจะชินชา แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น

มันกลับเหมือนโคลนตมที่มีสารพิษอาบเคลือบความรู้สึก ให้หวาดกลัว อยู่ในที่ทึบและเจ็บปวด
 
 
 
 
เด็กชายมองไปที่บันไดทางขึ้นชั้นสองในบ้าน
 
ด้วยความหวาดกลัวจากจินตนาการที่ถูกหลอกหลอนมาจากเรื่องเล่าในวัยเด็ก

เขามองเข้าไปในส่วนที่มืดทึบบนชั้นสอง ด้วยอาการสั่นเทาและไร้สมาธิ
 


 
ราวกับว่าสิ่งไร้ชีวิตจะปรากฎตัวขึ้นมาทำร้ายจากเงามืดส่วนนั้นได้
 
ทุกนาทีที่กำลังเดินผ่านไปอย่างช้าช้าเหมือนกับนาฬิกามันจะหยุดเดินในชั่วโมงใดก็ได้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เด็กชายเริ่มสะสมภาพหลอนจากจิตนาการมากขึ้นจนเกิดเป็นอาการผวาโดยไร้สาเหตุ

ดวงตาลุกโพลงและความรู้สึกสั่นประสาทที่เหมือนตนกำลังหลบซ่อนจากฆาตกรต่อเนื่อง

ในใจเด็กชายได้แต่ภาวนาให้มีใครก็ได้ กลับบ้านมาให้ทันเวลาก่อนเขาจะประสาทเสียไปมากกว่านี้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เสียงฟ้าผ่าดังลั่น พร้อมทุกอย่างที่มืดสนิทลงในวินาทีเดียวกัน
 
 
 
เด็กชายตื่นกลัว ใจสั่นเทาระรัว
 
 
 
 
 
 
 
เด็กชายวิ่งไปที่ประตูทางออกของบ้าน
 
เปิดประตู
 
แล้วยืนอยู่ด้านนอกบ้าน ใต้ส่วนที่กำบังฝนได้
 
 
 
ซึ่งข้างนอกนั้นก็ไม่ได้สว่างไปมากกว่าเท่าไรเพราะไฟดับเป็นบริเวณกว้างในส่วนที่อยู่อาศัย
 
 
 
 
 
 
แต่เด็กชายแค่รู้สึกว่าดีกว่าการติดอยู่ในภาพหลอนบริเวณตัวบ้าน
 
ออกมาข้างนอกดีกว่า เกิดอะไรจะได้วิ่งหนีได้ทัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เด็กชายยังคงยืนอยู่ตรงนั้นหลายสิบนาที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปากของเขาพึมพำ
 
"พ่อ"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
จู่จู่ เด็กชายก็นึกถึงผู้ให้กำเนิดเขาขึ้นมาซึ่งจากกันนานแล้ว
 
และก็ไม่มีท่าทีจะใส่ใจในตัวเด็กชายเสียเท่าไรนัก
 
 
 
 
เหตุผลใดที่เด็กชายถึงขนาดรำพันถึงคนที่ไม่เคยใส่ใจเขาในยามตกทุกข์นั้นไม่มีใครรู้
 
 
 
 
 
 
 
 
กระนั้น เรื่องดังกล่าว เขียนผ่านเรื่องจริงของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
 
เพื่อการระลึกถึงตัวท่านเองว่า
 
การที่ท่านยังมีบิดาอยู่ หรือโตมาในสภาพครอบครัวที่สมบูรณ์นั้น
 
เป็นสิ่งวิเศษเหนือเรื่องอื่นใดแล้ว
 
 
อย่ามัวไขว่คว้ากับเรื่องภายนอกลมแล้ง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เด็กชายยังคงจำคืนฝนกระหน่ำวันนั้นได้อย่างแม่นยำ
 
ราวกับว่า ฝนจะตกตลอดไป
 
 
 
นานเป็นนิรันดร์
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"พ่อ.. ..."
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 

 
 
 
Soundtrack:  Homecoming / Akira Yamaoka
 
 
 
 
 
 
 
 
คนมีปมกันทุกคน
ตอนเด็กเคยคิดหนีออกจากบ้าน
เพราะคิดว่าแม่ไม่รักอิอิ

#1 By ปิยะ99 on 2013-08-12 08:28

Recommend

RUSH HOUR™ View my profile